Εύλογη ή όχι, αντίδραση του Λαού στη χρήση βασιλικών τίτλων από τους απογόνους της πρώην βασιλικής οικογένειας!

Εύλογη ή όχι, αντίδραση του Λαού στη  χρήση βασιλικών τίτλων από τους απογόνους της πρώην βασιλικής οικογένειας! 

Πρόσφατα διαπίστωσα στον προσωπικό τοίχο του Facebook μιας αγαπητής φίλης μου, της Μαρίας, η οποία ασκεί το επάγγελμα της δημοσιογράφου, την ένταση και την αγανάκτηση της σε σχόλια φίλων με αφορμή την προσφώνηση για δημοσιογραφικούς λόγους του Παύλου Γκλύξμπουργκ, πρώην Πρίγκιπα Παύλου της Ελλάδας   με το όνομα Πρίγκιπας Παύλος για να αναδειχθεί μια φιλανθρωπική πρωτοβουλία. 

Η αντίδραση κάποιων φίλων ή ακόλουθων της, ήταν ίσως ακραία, ως προς την χρήση του ονόματος Πρίγκιπας Παύλος από μέρους της αλλά από την άλλη θα ήθελα να τοποθετηθώ σε αυτό το θέμα με την παρούσα ανάρτηση. 

Η αντίδραση στην Ελλάδα απέναντι στον Πρίγκιπα Παύλο και τη χρήση του τίτλου "Πρίγκιπας" αντανακλά τη σύνθετη σχέση που αδιαμφισβήτητα υπάρχει μεταξύ της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας και του βασιλικού της παρελθόντος. 

Η χώρα μας όπως όλοι γνωρίζουμε κατάργησε τη μοναρχία μέσω δημοψηφίσματος το '74, εδραιώνοντας την ταυτότητά της ως κοινοβουλευτική δημοκρατία. Και εύλογα νομίζω για πολλούς Έλληνες, αυτό ήταν μια καθοριστική στιγμή στη δημοκρατική εξέλιξη της χώρας, δίνοντας έμφαση στην κυριαρχία αλλά κυριότερα στην ισότητα έναντι της κληρονομικής εξουσίας.

Η χρήση βασιλικών τίτλων από τους απογόνους της πρώην βασιλικής οικογένειας θεωρείται από κάποιους ως αντίθεση στις αρχές της ισότητας που ενσωματώνονται στη δημοκρατία. Αυτοί οι τίτλοι αφενός δεν αναγνωρίζονται νομικά στην Ελλάδα, ενώ και η χρήση τους εύλογα δύναται να εκληφθεί ως υπονόμευση της δημοκρατικής ιδεολογίας.

Συγχρόνως, ο ρόλος της μοναρχίας στην ταραχώδη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, όπως η εμπλοκή της σε πολιτικές κρίσεις και οι συνδέσεις της με ξένες επιρροές, έχει αφήσει πολύ βαθιές ευαισθησίες στην Ελληνική Κοινωνία και  πολλοί Έλληνες βλέπουν τις υπενθυμίσεις της μοναρχίας ως ένα βήμα προς τα πίσω.

Τέλος η συχνή προβολή της περηφάνειας των Ελλήνων ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της δημοκρατίας έναντι της χρήσης βασιλικών τίτλων από άτομα που δεν ανήκουν πλέον επίσημα στην ελληνική διακυβέρνηση εμφανίζεται ως μία αποτυχημένη προσπάθεια διατήρησης ξεπερασμένων ιεραρχιών, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες της δημοκρατίας.

Η οπτική που εκφράζει η πλευρά του Πρίγκιπα Παύλου, ότι ο τίτλος του είναι μέρος της κληρονομιάς του, όπως ένα επώνυμο ή μια οικογενειακή παράδοση και οτι πολλές μοναρχίες ανά τον κόσμο διατηρούν συμβολικούς ή τελετουργικούς ρόλους χωρίς πολιτική εξουσία δεν είναι αισθάνομαι εύστοχη. Στο ελληνικό πλαίσιο, ακόμα και η συμβολική χρήση τέτοιων τίτλων προκαλεί έντονα συναισθήματα.

Η προσωπική μου εν τέλει άποψη στα αρνητικά σχόλια που κάνουν στη φίλη μου είναι ότι η αντίδραση στη χρήση του τίτλου από τον Πρίγκιπα Παύλο έναντι του ονόματος του Παύλος Γκλύξμπουργκ, υπογραμμίζει την ένταση μεταξύ ιστορικής κληρονομιάς και σύγχρονης εθνικής ταυτότητας. Και παρότι είναι προσωπική του επιλογή να αυτοπροσδιορίζεται ως "Πρίγκιπας", η δημόσια κατακραυγή αναδεικνύει τη σημασία του σεβασμού στις δημοκρατικές αξίες της Ελλάδας και στη βούληση του λαού της. 

Η ευαίσθητη προσέγγιση προς την ελληνική κοινωνία και η αναγνώριση του σύγχρονου ρεπουμπλικανικού χαρακτήρα της χώρας με Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα μπορούσαν να μειώσουν τις εντάσεις και να ενισχύσουν τον αμοιβαίο σεβασμό.

Αυτή η υπόθεση τελικά λειτουργεί ως υπενθύμιση για τη διαρκή επίδραση της ιστορίας στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων και στη σημασία της εξισορρόπησης της προσωπικής έκφρασης με το δημόσιο συναίσθημα.

Εν τέλει η Μαρία ήταν σωστή αλλά από την άλλη τα αντακλαστικά που δείχνει το κοινό της, θα πρέπει κατά βάθος να την χαροποιούν όντας αδιαμφισβήτητα, κατά την γνώση μου, βαθιά δημοκράτισα.